Szabla Ludwikówka wz 1934 z pochwą kuta hartowana do walki i cieć

Szabla wz 1934
Kuta i hartowana szabla do fehtunku .
Wykonana ze stali sprężynowej 50CrV4 popularny HF 50
Bardzo wytrzymała doskonała do treningu ciec lub kontaktu stal na stal
Ponizej dane zródłowe
Szabla wz. 1934 była ostatnią polską szablą bojową. Potrzeba opracowania nowego wzoru szabli wynikała z dużej różnorodności tej broni w Wojsku Polskim. Ponadto znaczna część broni białej była złej jakości, a dodatkowo występował znaczny jej niedobór. Efektem takiego stanu rzeczy było rozpisanie konkursu na opracowanie nowego wzoru szabli. Jego rozstrzygnięcie nastąpiło 16 IX 1931 r. Po serii prób i poprawek wydano zgodę na wprowadzenie nowego typu szabli do uzbrojenia, miało to miejsce 22 II 1936 r. Rękojeść nowej szabli posiadała karbowane okładziny z drewna bukowego zamocowane za pomocą dwóch śrub. Oprawa rękojeści wykonywana była z mosiądzu. Długość głowni wynosiła 82,5 cm, a jej szerokość przy jelcu 3,4 cm, krzywizna zaś 3 cm. Pochwa wykonana była z oksydowanej stali, posiadała jeden pierścień z ogniwkiem. Ciężar szabli wraz z pochwą wynosił 1,46 kg. Po wyprodukowaniu, zanim szabla została zakwalifikowana do odbioru, przechodziła specjalny test podczas którego musiała:
-przebić sztychem blachę grubości 2 mm przez spuszczenie głowni z wysokości 2 m.
-pięciokrotnie przeciąć bez uszkodzenia ostrza pręt stalowy o średnicy 5 mm ułożony poziomo na podkładzie ołowianym
-przejść próbę uderzenie grzbietem i płazem głowni w obły pień twardego drewna bez pęknięć okładziny i uszkodzeń głowni
-głownia oparta na drewnie i poddana ręcznemu naciskowi kilkakrotnie i obustronnie (strzałka ugięcia 150 mm w każdą stronę) nie mogła się odkształcić
-pochwa płasko ułożona na dwóch podkładkach (przy szyjce i ostrodze) i poddana naciskowi nie mogła się odkształcić.